مطلب قبلي :: :: مطلب بعدي

Thursday December 8, 2005

راستش می خواستم از افکار و مشکلات شخصی بنویسم اما با خبر هایی که از تهران رسید ,تنها مساله ای که ذهنم رو مشغول کرده اینه : نا امنی تا چه حد و تا کی؟ کی می رسه اون موقعی که ما ایرانی ها هم آسمان رو به رنگ آبی ببینیم و به جای سرب اکسیژن تنفس کنیم؟ آیا روزی می رسد که روزنامه های ما هم به جای دادن آمار حوادث و تلفات جانی در مورد هنر و زندگی بهتر بنویسند؟ هیچ وقت نتونستم حتی امید به بهبود این وضعیت داشته باشم, چون تنها چیزی که می بینم اینه که اوضاع و شرایط زندگی هر روز بدتر و نا امن تر از دیروز است.
و در آخر آزار دهنده ترین واقعیت اینه که من از هیچ طریقی نمی تونم کاری بکنم.وقتی اطرافم رو نگاه می کنم مردمی رو می بینم که خودشون رو برای کریسمس آماده می کنند و بیشترین نگرانیشون شاید این باشه که هنوز هدیه ای آماده نکردن یا هنوز هیچ امتحانی رو پاس نکردن!!!! در حالی که مردم من با تمام مشکلاتی که داشتن باید غم از دست دادن پدر ,مادر, همسر و فرزندشون رو هم به دوش بکشند.نمی دونم چطور باید احساسی رو که این تضاد در من ایجاد می کنه بیان کنم فقط می تونم بگم که غم انگیز است وقتی مردم اینجا ازت می پرسن که چرا توی کشورت انقدر اتفاق می افته و تو هیچ جوابی نداری که بدی و هیچ کاری نمی تونی بکنی برای اینکه ذهنیت اشتباهشون رو نسبت به کشورت تغییر بدی!