هنوز نمی توانم اتفاقاتی را که در یک سال اخیر گذشت باور کنم.زمان به قدری سریع سپری شد که فرصت نداشتم با گذشته خداحافظی کنم.گذشته برایم تبدیل به پرده سیاهی شده بود که هر از چند گاهی تکه پاره هایی محو از صحنه های تلخ را نمایش می داد.و من همیشه از ترس گم شدن در این سیاهی از روبرویی با آن فرار می کردم.اما مدتی است که ناخواسته به سال های سپری شده فکر می کنم.دیگر ترسی ندارم و حس غریبی است مرور خاطراتی که زمانی برایت مفهوم زندگی داشتند اما حالا چیزی جز یک تصویر کم رنگ نیستند.
تازگی ها آنقدر تغییر کرده ام که خودم را نمی شناسم.شاید باور نکنی اما از کشف خواسته های جدیدم با تمام وجود لذت می برم.می دانم که اول راه است اما خوشحالم که از ابتدا با عقاید خود شروع میکنم.حتی اگر خلاف اکثریت انسان ها باشد.در این مدت کوتاه چیزهای زیادی آموختم و بالاخره به تعادلی نسبی برای ادامه مسیر دست یاقتم.دیگر هیچ چیز را مطلق نمی دانم و از هیچ کس به خصوص خودم انتظار ایده آل بودن را ندارم.
شاید تمام این حرف ها به نظر کلیشه ای و کهنه بیایند، اما باور کن که تازه ترین و جاری ترین حقایق زندگی مان هستند .حقایقی که اگر از آنها فرار کنی تلخ ترین خواهند بود اما اگر با آنها زندگی کنی تو را خوشبخت ترین آدم ها خواهند کرد!

 02:45 AM GMT :: نظرات وارده: 5 نظر