ساعت هاست که صفحه سفید را باز کردم اما احساساتم به قدری پیچیده شده اند که با کلمات بیان نمی شوند.مدتی بود که نسبت به همه چیز و همه کس بی تفاوت شده بودم , یا بهتر بگویم ,به خاطر تغییر ناگهانی زندگی و شرایطم, خودم را گم کرده بودم.حالا که تقریبا بهتر شده ام به مانند بیدار شدن از یک خواب طولانی می ماند.خیلی چیزها تغییر کرده اند و من حضور نداشتم تا بتوانم مثل دیگران این تغییرات را کم کم قبول و درک کنم.مثل این می ماند که مدتی به سفر بروی و وقتی بر می گردی دوست داشتنی ها را تغییر کرده بیابی. اما با تمام سختی هایش سعی به قبول شرایط جدید کردم. و حالا حس عجیبی دارم.مثل همیشه بی اندازه خوشحال یا ناراحت نیستم ,حس می کنم آرام تر و متعادل تر شده ام.اما با این حال پر از حس دوست داشتنم.پر از زندگیم.نمی دانم این احساسات تا چند ماه, چند روز یا چند ساعت دیگر پایدار خواهند بود اما می دانم که حالا در این لحظه , می خواهم دوست داشته باشم.من هم بعد از مدت ها می خواهم ترس را کنار بگذارم و تنهایی را کنار بگذارم.نمی خواهم دیگر از وابسته بودم بترسم. امیدوارم نور این آفتاب نو وجودم را گرم کند تا سردی تنهایی از وجودم بیرون رود.اما می دانم که نیاز به زمان دارم.هنوز ته دلم می ترسم که نور چشم هایم را آزار دهد و من بدبین تر از همیشه باز هم دیوارهای غرور و بی اعتمادی را برپا کنم.
حس غریبی است.مدت ها بود که به آیلار احساساتی میدان نداده بودم و نمی خواستم این حقیقت را قبول کنم که خواسته یا ناخواسته بخشی از وجود مرا تشکیل میدهد. و بی او هرگز خلا وجودم پر نخواهد شد.اما این بار سعی می کنم خیلی بالا پرواز نکنم.از افتادن می ترسم.اما پرواز می کنم تا به خاطر از دست دادن این لحظات پشیمان نشوم...

 03:14 AM GMT :: نظرات وارده: 3 نظر