نمی شه غصه ما رو,یه لحظه تنها بذاره
نمی شه این غافله ما رو تو خواب جا بذاره
دلم از اوم دلای قدیمیه,از اون دلا
که می خواد عاشق شه و پا روی دنیا بذاره
دوست دارم یه دست از آسمون بیاد,ما دو تا رو
ببره از اینجا و اون وره ابرا بذاره
تو دلت بوسه من خواد من می دونم اما
سر هر جمله دلش می خواد یه اما بذاره
بی تو دنیا نمی ارزه, تو با من باش و بذار
همه دنیا من و همیشه تنها بذاره
من می خوام تا آخر دنیا تماشات بکنم
اگه زندگی برام چشم تماشا بذاره
دلم از اوم دلای قدیمیه,از اون دلا
که می خواد عاشق شه و پا روی دنیا بذاره

دلم برای اول شهریور سال هزار وسیصدوهشتاد و پنج تنگ شده.فکر کنم اگه این چند نوشته آخر من رو بخونین بیشترین کلمه ای که به چشم می خوره دل تنگی است.باور کنین که می خوام امیدوارکننده بنویسم, منم می خوام از احساسات خوب و قشنگ صحبت کنم اما اینجا تنها جایی است که وقتی خسته و بی انرژی می رسم دلم می خواد غر بزنم و از دردهام بنویسم.منم گاهی اوقات نیاز به نا امیدی دارم.نیاز دارم که کسی بهم بگه : غصه نخور همه چیز درست می شه.
دارم سعی می کنم با درس خوندن سر خودم رو گرم کنم و اینطوری به مسئولیتم نسبت به عزیزانم عمل کنم.اما وقتی تنهایی می شینم تا از فکرام و روزهام بنویسم تمام غصه هام روی دلم سنگینی می کنه.نمی خوام اینجا هم آدم مثبت و قوی باشم که روزها دردهاشو پنهان می کنه.

 04:01 AM GMT :: نظرات وارده: 6 نظر