هروقت دلم براي خودم تنگ ميشود - ميروم جلوي آينه - ولي بجاي ديدن تصوير آشناي ديرين خودم - هميشه ناشناسي را در آن ميبينم که سرد و بي تفاوت نگاهم ميکند - هرچه فکر ميکنم و به مخيله ام فشار مياورم - نه ...نه نميشناسمش - اين که بجاي من توي آينه مرا نگاه ميکند کيست - هيچشباهتي به من ندارد - خداي من - من کي هستم - کي اين ناشناس بجاي من نشسته - بجاي من زندگي ميکند بجاي من نفس ميکشد بجاي من فکر ميکند وتصميم ميگيرد - اين ناشناس از کي اين کالبد خسته مرا تصاحب کرده - خوب نگاهش ميکنم - ميخواهم بپرسم : تو کيستي ........ اما ..
اما با نگاهش - با نگاه سرد و بيروحش که نگاهم ميکند - هيچ نميپرسم - ساکت ميشوم حرفم را ميخورم و ساکت نگاهش ميکنم ....... من کيستم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
نيما/۲۱اسفند ۸۵ تهران دود زده !!