آقای استر عزیز
با صورت پر از اشک می خوانم و می نویسم.نمی دانید چه حال بدی دارم.نمی دانید که اشک هایم بند نمی آیند.نمی دانید که ترس و اضطراب چطور دارد تکه تکه ام می کند.من هم دارم همان موسیقی* را گوش می دهم.و اشک می ریزم.نمی دانم برای چه برای که؟شاید برای ضعیف شدنم , برای اشتباهاتم ,برای تک تک ناراحتی های زندگی ام.شاید اشک می ریزم بر مزار آیلاری که دیگر نیست.دخترک شادی که هیچ گاه ناامید نمی شد.اما حالا ببییند به چه روزی افتاده ام.تنها و خسته گوشه ای زار می زنم.من نیز عزیزی را از دست دادم.شاید برای همین است که این چنین ضجه می زنم.آقای استر عزیز , نمی دانم چگونه از این زندان جان سالم ببرم.هر روز که می گذرد بیشتر و بیشتر از آنچه بودم دور می شوم و زجرآور است دیدن تمام این ضعیف شدن هایم , تمام این شکست هایم...
شاید بهتر باشد مدتی بیشتر از آنچه هستم تنهایی پیشه کنم.می ترسم مبادا زندگی کردن را فراموش کرده باشم.باید خودم را نجات دهم.این تنهایی و سکون دارد مرا با خود تا ناکجا آباد می برد...

*به تماشای آبهای آبی-حسین علیزاده ,ژیوان گاسپاریان

 05:53 PM GMT :: نظرات وارده: 8 نظر