مطلب قبلي :: :: مطلب بعدي

Tuesday May 29, 2007

ساعت دو و هفده دقیقه صبح.
یک لیوان چای داغ برایم خودم می ریزم.کیسه آب گرم را پر می کنم و می روم زیر پتو.حالا دلیل تمام بی حوصلگی ,کرختی و خواب سه ساعته امروز را می دانم.دلم درد می کند و با خودم فکر می کنم که هرگز بچه دار نخواهم شد.
دلم تازگی می خواهد.یک دوست شاید.دلم می خواهد:
صبح یک روز برفی برای صبحانه به کافه ی دنجی بروم و برای ساعتی jazz گوش کنم و از پنجره به بیرون خیره شوم.ناگهان با صدای شخصی که از من اجازه نشستن سر میز را می خواهد به خود می آیم و با تعجب می گویم که مشکلی ندارد.مهم نیست چه کسی باشد.مهم این است که یکی از همان لبخندهای جذاب و سمپاتیکی روی لبانش نقش بسته که آدم را جادو می کند.می نشیند و از هوای برفی و زیبایی خیابان های شلوغ می گوید.باید برود , من هم متوجه گذر زمان می شوم و می گویم که من نیز باید بروم.لبخند شیرینی می زند و با صداقت تمام می گوید که خوشحال خواهد شد تا دوباره از دردسر های روزانه اش برایم بگوید.ذلم می خواهد هر روز صبح به همان کافه بروم و دوست جدیدم را بیشتر بشناسم.
دلم می خواهد آن کافه و دوست جدیدم را برای خودم نگاه دارم.اسمش را هم می گذارم گوشه کوچک آرامش.