گوش کن , می شنوی؟
این سیاهی نفس هایم را به شماره اندخته
نبودنت برایم به سفیدی بعد از مرگ می ماند
دیوانه ای را می مانم
که خاطراتش
و لباس سفیدت را
چنگ می زند
تا فراموش نکند
عطر موهایت
و لبخند رنگارنگت را.
اشک می ریزم روی عکس هایت
تا شاید بشکند طلسم قصه ما
و بیایی از پس آن کوچه
و باز برایم از شعرهایت بخوانی
تا من بار دیگر
در آغوش بگیرمت
و تنهایی هایم را
برای قلب پاک تو
گریه کنم.
گوش کن , می شنوی ضجه ی آرشه ها را؟
که می گریند برای من
که همچون تویی را
به طوفان ذهنم سپردم
و ندانستم که دیگر
نخواهم یافت لحظه ی ناب خوشبختی را
روی لبان آغشته به سکوتت
سر انگشتانم دیگر نخواهند توانست
ظرافت خط های وجودت را لمس کنند
ومن دیوانه می شوم تا بینهایت
گوش کن , می شنوی صدای شکستنم را؟

 08:59 PM GMT :: نظرات وارده: 12 نظر