مطلب قبلي :: :: مطلب بعدي

Saturday July 7, 2007

این روزها پر شده است از سکوت.من دارد ذره ذره می میرد و سکوت می کند.من می میرد و زندگی با سنگدلی ادامه دارد.من می میرد و آدم ها نمی فهمند سکوت قبل از مرگ را.تنها می مانم تا نت ها را به صدا در بیارم باشد که تنهایی هایم را با دردهایشان پر کنند.دیگران کم رنگ و کم رنگتر می شوند, چیزهایی می گویند و نادانسته زخم هایم را با کلماتشان عمیق و عمیق تر می کنند.من درد می کشم ,چشم هایم را می بندم و چیزی حس نمی کنم جز خنکی اشک ها روی گونه های گرمم.سخت ترین لحظه زندگیم زمانی بود که قبوی کردم آنچه که فکر می کردم نیستم و حالا حتی خودم این من را دوست ندارم.از من چیزی نمانده جز یک نگاه بی معنی و این موسیقی های خاک خرده میان خاطراتم.دوستی می گفت آدم ها از تنهایی دیوانه می شوند.من هم دیوانه می شوم , شاید فردا...