نگاه می کنم.بودنم را در گذشته ای دور.می دانی , می خواستم بگویم از تمام افکار سیاه و سفیدم تا شاید دخترک قرمزپوش باز هم خود آشنایم شود.اما چیزی برای گفتن نیست.رفتنت را نگاه نکردم به نشانه بخشش.من داستان را به تنهایی نوشتم.چگونه بازی کردنت با عروسک های چوبی که من هم از آنها بودم.من هم طناب ها را پاره کردم , به همین سادگی.تو هنوز با عروسکهای چوبی ات بازی می کنی و من با زندگی کلنجار می روم تا یاد بگیرم تنها راه رفتن را.این بار نگاه کن , می بینی بودنم را؟

پ.ن. پاره کردن این کاغذها هم با من!پاک کردی دستانت را!

 11:47 AM GMT :: نظرات وارده: 10 نظر